Ξανά.!

Σκοτάδι.Και ένα κόκκινο φως να στολίζει το απέναντι δωμάτιο.

Αυτό που φαίνεται έξω από το παράθυρό σου.

Ζέστη.Απερίγραπτη ζέστη και ησυχία.

Ένα τσιγάρο περιμένει υπομονετικά στο τασάκι σου και δεν παραπονιέται που το

αμελείς και το αφήνεις να σβήσει.

Το κρεβάτι φαντάζει η πιο ανώδυνη,ευχάριστη θα έλεγα

εναλλακτική λύση.

Να πάψεις να σκέφτεσαι.Να αναρωτιέσαι και να μην

βρίσκεις αιτίες.Είναι από αυτά τα βράδια που θέλεις να βγεις αλλά δεν υπάρχει

όρεξη για να διασκεδάσεις.Ένα από τα βράδια που γουστάρεις να

ακούσεις ραμόνς και καταλήγεις να βυθίζεσαι όλο και περισσότερο

στον μαγικό σου κόσμο παρέα με αρκάιβ..

Ξανά.Το έχεις ξαναζήσει αυτό το σκηνικό

και όμως δεν μπορείς να το αποφύγεις γιατί ακόμα,ναι ακόμα

επικρατεί το γνωστό αίσθημα.

Ναι,αυτό το ψυχοφθόρο αίσθημα των τείχων που πλησιάζουν όλο και πιο

απειλητικά προς το μέρος σου.

Και δεν είναι κανείς να σε σώσει..οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν

και για άλλη μια φορά εύχεσαι να σταματήσει αυτό.Μα κανείς δεν σε

ακούει.

Δεν καταλαβαίνεις;Δεν υπάρχει ψυχή γύρω σου.Τίποτα.

Η μοναξιά είναι επισήμως το καλύτερό σου φιλαράκι

και φροντίζει να στο επισημαίνει καθημερινά.

Χαμογελάς..

Πιάνεις το τσιγάρο και ρουφάς ακουμπώντας το κεφάλι πίσω αργά.

Ένας οξύς πόνος διαλύει την σιωπή.

Είναι κάποιο χτύπημα;Όχι βέβαια.Είναι ο πόνος της αγάπης που τον άφησες να φύγει

την στιγμή που προτίμησες να αποκοιμηθείς και να πάψεις να σκέφτεσαι..να ονειρεύεσαι.

Συμβιβάστηκες λοιπόν με την ανούσια καθημερινότητα.

Ξανά.

Πέσε εν τέλει να κοιμηθείς.

Έτσι κι αλλιώς έχεις χάσει το όνειρο.