Χάνομαι. Αφήνομαι σ' ένα κόσμο που ρουφάει κάθε σταγόνα του κορμιού μου. Όσο περνάει ο χρόνος. Βιώνω μια ζωή στην οποία βουλιάζω καθημερινά προσμένοντας το απροσδόκητο. Μικρές στιγμές χαράς τείνουν να γεμίσουν το κενό μου. Το οποίο αχόρταγα προσδοκεί να γεμίσει. Τρέχω...να ξεφύγω. Και πονάω. Αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλό, την καρδιά, το είναι μου. Πασχίζω να φύγω μακριά από τη συνήθεια. Και πονάω. Ίσως λιγότερο από παλαιότερα, ίσως κάτι αλλάζει. Απομακρύνομαι και κλείνομαι στον μικρό χάρτινο κόσμο μου.. ξανά. Παύω να σκέφτομαι. Μα πολλές φορές σκέφτομαι. Ταξιδεύω. Απασχολώ το μυαλό μου. Πουλάω μια στάλα από το γέλιο και το ευχάριστο εγώ μου. Για να απασχολώ το μυαλό μου. Μα είναι δύσκολο το τοπίο, τα μέρη που με περιβάλλουν. Ξέρεις.. ελκύουν την σκέψη. Διαλύομαι στον λυγμό της νύχτας. Που της έχει ανατεθεί να μοιράζει σκέψεις και εφιάλτες στον καθένα. Ακόμα και σε σένα.. Ίσως. Και κλαίει. Ουρλιάζει απροκάλυπτα. Περιμένω να τελειώσει η νύχτα. Αφού το όνειρα πλέον όλο και σπανίζουν. Ρουφώ τον αέρα της καινούριας καθημερινότητάς μου σαν να ρουφώ μια ανόητη τζούρα. Που σε ηρεμεί μόλο το κακό που σου προκαλεί. Δεν τρελαίνομαι.. θα μπορούσα. Αλλά αρνούμαι. Ακόμα τρέχω και φεύγω όλο πιο μακριά. Ίσως καταφέρω να διώξω την πανούργα μνήμη. Να χαθώ μέσα στη λήθη, ναι στη δίνη της λήθης και να βγω σαν από βουτιά από την πίεση. Ακόμα κυνηγώ τα όνειρα. Θα τα βρω και θα τα κάνω δικά μου. Αυτά που πραγματικά θέλω. Γίνομαι ένα με τον αιθέρα. Ανασαίνω βαθιά και προσμένω την μαγική, μα γήινη αλλαγή. Την δικιά μου αλλαγή.
