Αιθέρας.

  Χάνομαι. Αφήνομαι σ' ένα κόσμο που ρουφάει κάθε σταγόνα του κορμιού μου. Όσο περνάει ο χρόνος. Βιώνω μια ζωή στην οποία βουλιάζω καθημερινά προσμένοντας το απροσδόκητο. Μικρές στιγμές χαράς τείνουν να γεμίσουν το κενό μου. Το οποίο αχόρταγα προσδοκεί να γεμίσει. Τρέχω...να ξεφύγω. Και πονάω. Αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλό, την καρδιά, το είναι μου. Πασχίζω να φύγω μακριά από τη συνήθεια. Και πονάω. Ίσως λιγότερο από παλαιότερα, ίσως κάτι αλλάζει. Απομακρύνομαι και κλείνομαι στον μικρό χάρτινο κόσμο μου.. ξανά. Παύω να σκέφτομαι. Μα πολλές φορές σκέφτομαι. Ταξιδεύω. Απασχολώ το μυαλό μου. Πουλάω μια στάλα από το γέλιο και το ευχάριστο εγώ μου. Για να απασχολώ το μυαλό μου. Μα είναι δύσκολο το τοπίο, τα μέρη που με περιβάλλουν. Ξέρεις.. ελκύουν την σκέψη. Διαλύομαι στον λυγμό της νύχτας. Που της έχει ανατεθεί να μοιράζει σκέψεις και εφιάλτες στον καθένα. Ακόμα και σε σένα.. Ίσως. Και κλαίει. Ουρλιάζει απροκάλυπτα. Περιμένω να τελειώσει η νύχτα. Αφού το όνειρα πλέον όλο και σπανίζουν. Ρουφώ τον αέρα της καινούριας καθημερινότητάς μου σαν να ρουφώ μια ανόητη τζούρα. Που σε ηρεμεί μόλο το κακό που σου προκαλεί. Δεν τρελαίνομαι.. θα μπορούσα. Αλλά αρνούμαι. Ακόμα τρέχω και φεύγω όλο πιο μακριά. Ίσως καταφέρω να διώξω την πανούργα μνήμη. Να χαθώ μέσα στη λήθη, ναι στη δίνη της λήθης και να βγω σαν από βουτιά από την πίεση. Ακόμα κυνηγώ τα όνειρα. Θα τα βρω και θα τα κάνω δικά μου. Αυτά που πραγματικά θέλω. Γίνομαι ένα με τον αιθέρα. Ανασαίνω βαθιά και προσμένω την μαγική, μα γήινη αλλαγή. Την δικιά μου αλλαγή.

And I say to myself..what an awful world.

Καλησπέρα, ξανά στο blog μετά από απουσία 2 περίπου μηνών λόγω έλλειψης internet στο σπίτι. Μείζον θέμα των ημερών αποτελεί όπως είναι φυσικό οι εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή. Ας μην αναφερθώ στα αποτελέσματα τα οποία αφενός δεν έχουν σχηματοποιηθεί, αφετέρου είναι απόρροια των κομματικών επιδιώξεων για την κυριαρχία του ενός έναντι του άλλου, χωρίς να μετράνε οι δυνατότητες του εκάστοτε υποψήφιου για τον δήμο/περιφέρειά του. Αυτό που πρέπει να τρομάζει και να απογοητεύει είναι το ποσοστό ψήφων που έλαβε γνωστή πολιτική οργάνωση, που επιθυμεί να αυτοαποκαλείται νόμιμο κόμμα. Ο λόγος για την Χρυσή Αυγή και το 5,3 % των συνολικών ψήφων που συγκέντρωσαν, κυρίως στον δήμο Αθηναίων. Πραγματικά, όσο και αν η άποψη και οι πεποιθήσεις του καθενός πρέπει να θεωρούνται σεβαστές, είναι απόλυτα εξοργιστικό να υπάρχουν τόσες χιλιάδες ανθρώπων που να αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και να δικαιώνουν τα μέλη της συγκεκριμένης οργάνωσης. Αυτό βέβαια ξεκινάει από την οικογένεια και τον κοινωνικό περίγυρο του καθενός, οπότε τι να περιμένεις? Και αν δεχτούμε το γεγονός ότι η εγκληματικότητα και όλα αυτά τα λοιπά είναι αυξημένα λόγω των μεταναστών, ας εμβαθύνουμε λίγο στους λόγους που τους ωθούν σε αυτές τις πράξεις..Μήπως φταίει η συμπεριφορά ορισμένων? Ε.? Ο παραγκωνισμός αυτών των ανθρώπων και ο μηδενισμός τους από την κοινωνία? Και στην τελική δεν είναι όλοι ίδιας πάστας άνθρωποι, πάντα ανάμεσα στους καλούς θα υπάρξουν και λιγότερο ή περισσότερο "κακοί". Παντού. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, όπως φέρεσαι θα σου φερθούν. Επομένως είναι αναγκαίο πλέον κάποια στιγμή να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα και να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά μας έτσι, ώστε να μην υποτιμάμε κανέναν που δεν μας έχει επί σκοπώ προκαλέσει ή προσβάλει. Ποτέ οι εθνικισμοί δεν οδήγησαν σε λύσεις..περισσότερο καταστροφικοί απέβησαν για ολόκληρα έθνη. Για έναν δικαιότερο κόσμο ρε γαμώτο.!

Ό,τι είναι illegal αναστατώνει,τρελαίνει και σίγουρα προκαλεί.

Απόγευμα στην Αθήνα. Λίγο πριν φύγεις για σπουδές και αποπροσανατολιστείς από το γενικότερο πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Είναι από αυτές τις μέρες που πετυχαίνεις την συναυλία που θα σου εξυψώσει το ηθικό και θα νιώσεις μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση απ' όση περίμενες. Τραγούδια που συναρπάζουν και μεταδίδουν μηνύματα,τραγούδια οάσεις στην ξερα'ί'λα που βιώνεις καθημερινά,συνυφασμένα με ένα γενικότερο κλίμα χαράς και αισιοδοξίας. Και το απρόσμενο είναι ότι βρίσκουν μεγαλύτερη ανταπόκριση από αυτή που περίμενες και ξεφεύγουν από τα χαζά happenings. Εκπλήξεις κοινωνικής ευαισθητοποίησης,γιατί δεν μας πείθουν πια τα όχι και τα ναι,οι ευκολίες,σύμφωνα με τον αγαπητό Κωστή Μαραβέγια! Αποζητάμε τα διαφορετικά,τα όνειρα που θέλουμε να ζήσουμε. Και γουστάρεις γιατί όσα δεν πρέπει να ειπώνονται, προκαλούν. Όσα δεν πρέπει να γίνονται πράξη,σου γίνονται έμμονη ιδέα. Ξυπνάς,κινείσαι,βγαίνεις,κοιμάσαι και το μυαλό σου είναι απασχολημένο από αυτά που θες και δεν πραγματοποιούνται. Το θέμα είναι να πονάς για αυτά,να προσπαθείς,να κοπιάζεις και ας μην βλέπεις ανταπόκριση. Αρκεί να τα θες πραγματικά και όχι να καταπιάνεσαι με ψεύτικα όνειρα ή να το θέσω καλύτερα, να παρασύρεσαι από παροδικές σωματικές ηδονές ή λόγια άλλων..Το παράνομο υπάρχει φυσικά σε όλους τους τομείς. Από τον ιδεολογικό μέχρι τον ερωτικό. Στις συνολικές προσπάθειές σου όμως δεν πρέπει να είσαι μόνος. Είναι αυτές οι υπάρξεις που λέγονται φίλοι,μικρά διαμάντια που ομορφαίνουν την ζωή σου αρκεί να τους βρεις. Διότι τα διαμάντια τα ανακαλύπτεις,δεν τα φτιάχνεις ούτε τα διαμορφώνεις. Η τρέλα θέλει συντροφιά και χάρη! Όποιος λοιπόν γουστάρει και επιμένει,συμβάλλει στην ατέρμονη προσπάθεια όλων μας για μία πιο φωτεινή μέρα,αλλά και στην επιτυχία των δικών του προσωπικών επιθυμιών.

Τέλος,ας μην ξεχνάμε..το απαγορευμένο παραπέμπει στην αταξία ; )

Ξανά.!

Σκοτάδι.Και ένα κόκκινο φως να στολίζει το απέναντι δωμάτιο.

Αυτό που φαίνεται έξω από το παράθυρό σου.

Ζέστη.Απερίγραπτη ζέστη και ησυχία.

Ένα τσιγάρο περιμένει υπομονετικά στο τασάκι σου και δεν παραπονιέται που το

αμελείς και το αφήνεις να σβήσει.

Το κρεβάτι φαντάζει η πιο ανώδυνη,ευχάριστη θα έλεγα

εναλλακτική λύση.

Να πάψεις να σκέφτεσαι.Να αναρωτιέσαι και να μην

βρίσκεις αιτίες.Είναι από αυτά τα βράδια που θέλεις να βγεις αλλά δεν υπάρχει

όρεξη για να διασκεδάσεις.Ένα από τα βράδια που γουστάρεις να

ακούσεις ραμόνς και καταλήγεις να βυθίζεσαι όλο και περισσότερο

στον μαγικό σου κόσμο παρέα με αρκάιβ..

Ξανά.Το έχεις ξαναζήσει αυτό το σκηνικό

και όμως δεν μπορείς να το αποφύγεις γιατί ακόμα,ναι ακόμα

επικρατεί το γνωστό αίσθημα.

Ναι,αυτό το ψυχοφθόρο αίσθημα των τείχων που πλησιάζουν όλο και πιο

απειλητικά προς το μέρος σου.

Και δεν είναι κανείς να σε σώσει..οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν

και για άλλη μια φορά εύχεσαι να σταματήσει αυτό.Μα κανείς δεν σε

ακούει.

Δεν καταλαβαίνεις;Δεν υπάρχει ψυχή γύρω σου.Τίποτα.

Η μοναξιά είναι επισήμως το καλύτερό σου φιλαράκι

και φροντίζει να στο επισημαίνει καθημερινά.

Χαμογελάς..

Πιάνεις το τσιγάρο και ρουφάς ακουμπώντας το κεφάλι πίσω αργά.

Ένας οξύς πόνος διαλύει την σιωπή.

Είναι κάποιο χτύπημα;Όχι βέβαια.Είναι ο πόνος της αγάπης που τον άφησες να φύγει

την στιγμή που προτίμησες να αποκοιμηθείς και να πάψεις να σκέφτεσαι..να ονειρεύεσαι.

Συμβιβάστηκες λοιπόν με την ανούσια καθημερινότητα.

Ξανά.

Πέσε εν τέλει να κοιμηθείς.

Έτσι κι αλλιώς έχεις χάσει το όνειρο.

Σαπίλα.

Η καλύτερη περίοδος είναι η επερχόμενη των πανελληνίων.Έτσι λέμε.Έτσι λένε.Προσωπικά ξέρω πολλά παραδείγματα παιδιών που κάνουν λόγο για μια σκατίλα που αφήνει αυτή η εποχή.Γνωστή και ως "σαπίλα".Οι συνεχείς παρατηρήσεις των γονέων ως υποτιθέμενες τελευταίες νουθετήσεις είναι το πιο σύνηθες φαινόμενο.Η γενικότερη τάση των αποφοιτούντων να διαλαλούν συνεχώς το πόσο γαμάτα και "κάφρικα" θα περάσουν το καλοκαίρι που ακολουθεί,ακόμα πιο ενοχλητική.Ξαφνικά όλοι θεωρούν πως μέσα σε τρεις μήνες θα δημιουργήσουν μια γαμάτη προσωπικότητα και θα επιδοθούν στις πιο τρελές πράξεις.Μα δεν καταλαβαίνουν πως με αυτόν τον τρόπο αναιρούν τις ήδη υπάρχουσες προσωπικότητές τους;Εκτός και αν περιμένουν ένα καλοκαίρι για να κερδίσουν την εκτίμηση μερικών και να πιστέψουν πως ανήκουν κάπου.Λάθος,απλά υπάρχουν.Δεν ονειρεύονται μα έχουν χαθεί σε μια ουτοπία που πιστεύουν πως θα τους χαρίσει τις τέλειες αναμνήσεις και θα τους δώσει δύναμη για αυτό που θα ακολουθήσει.Ποια δύναμη;Ψεύτικα όλα και έλλειψη τρόπου οργάνωσης το λέω εγώ.Δεν σας χρειάζεται μια τέτοια προοπτική για να περάσετε το πιο όμορφο και ελεύθερο καλοκαίρι της...ζωής σας.Μάλλον.Όρεξη για πράγματα με φίλους σωστούς που δεν είχατε τον χρόνο να κάνετε σε μια δύσκολη περίοδο,αυτό χρειάζεται.Και αυτό ακριβώς είναι το είδος της σαπίλας στο οποίο αναφέρομαι διεξοδικά.Το γνωρίζω γιατί περιτριγυρίζομαι από άτομα με τέτοιες λανθασμένες αντιλήψεις.Αλλιώς περίμενα τις μέρες αυτές και δυστυχώς δεν μπορώ να νιώσω ελεύθερη.Ίσως επειδή είναι δύσκολο να προσαρμοστείς την σήμερον ημέρα.Φταίει η πίεση,θες η έλλειψη ορθής σκέψης;Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι το άτομό μου αρνείται να δεχτεί πως έλυσε τα δεσμά του,τα οποία είχε δημιουργήσει το γαμημένο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μέσω της διαδικασίας των πανελληνίων.Απαισιόδοξο;Κι όμως η γνώμη μου δεν θα αλλάξει μέχρι να βιώσω προσωπικά την αλλαγή που θα με κάνει να αναφωνήσω ότι πέρασα το ωραιότερο καλοκαίρι της ζωής μου.Και όπως θέλω εγώ.Όχι όπως "επιβάλλεται".